วันเสาร์ที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

ศาลโลก บรรยาย “ชะง่อนผา” เขาพระวิหารเกินขอบเขต

 “ฟิฟทีนมูฟ” แฉนิยามวรรค 98 คำตัดสินศาลโลก บรรยาย “ชะง่อนผา” เขาพระวิหารเกินขอบเขต รวมเอาพลาญอินทรีย์ สถูปคู่ เข้าไปด้วย พบไทยต้องเสียให้กัมพูชาเกือบครึ่งหนึ่งของ 4.6 ตร.กม.แถมเขมรอาจตีความเอาภาพสลักนูนต่ำบนผามออีแดง ซ้ำยังให้ใช้แผนที่ 1 ต่อ 2 แสนกำหนดแนวทิศเหนือของชะง่อนผา เท่ากับศาลให้ใช้เส้นนี้กำหนดเขตแดนไทย-กัมพูชา
      


เขาพระวิหาร ที่สื่อไทย นักการเมือง ทหารใหญ่ ทำให้คนไทย เข้าใจอะไรผิดๆ ไม่มีพื้นที่ทับซ้อน บนเขาพระวิหาร มีแต่ พื้นที่ ที่ถูกเขมรยึดไว้!!!

       หลังจากศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ หรือ ศาลโลก ได้อ่านคำพิพากษาคดีการตีความคำตัดสินคดีปราสาทพระวิหารปี 2505 เมื่อวันที่ 11 พ.ย.ที่ผ่านมา โดยมีเนื้อหาสรุปได้ว่า พื้นที่บริเวณชะง่อนผา หรือ ยอดเขา (promontory) ตามที่ศาลได้อธิบายไว้ในวรรคที่ 98 ของคำตัดสินนี้ เป็นพื้นที่ของกัมพูชา และไทยมีพันธกรณีที่จะถอนกำลังทหารและเจ้าหน้าที่ตำรวจออกมาจากบริเวณนั้นทั้งหมด ซึ่งทำให้เกิดการถกเถียงว่า ชะง่อนผา หรือ ยอดเขา ตามวรรค 98 กินพื้นที่แค่ไหนกันแน่ ล่าสุดเว็บไซต์ “ฟิฟทีนมูฟ” ซึ่งได้เกาะติดการเสียดินแดนบริเวณปราสาทพระวิหารมาอย่างใกล้ชิดและต่อเนื่องยาวนาน ได้นำเสนอรายงานพิเศษเรื่อง คำตัดสินคดีพระวิหาร “เล็ก แคบ จำกัด” แค่ไหนโดยการแปลคำนิยามของวรรคที่ 98 ของคำตัดสินศาลโลกวันที่ 11 พ.ย.56 แล้วนำไปวางจุดบนแผนที่จริงและคำนวณพื้นที่ ซึ่งพบว่าขอบเขตของชะง่อนผาพระวิหาร ตามคำนิยามวรรค 98 มีพื้นที่ใกล้เคียงครึ่งหนึ่ของพื้นที่ 4.6 ตร.กม.และบรรยายขอบเขตกินความไกลเกินกว่าคำว่าชะง่อนผา คือรวมเอาพื้นที่หุบเขาพลาญอินทรีย์ เนินที่ตั้งของสถูปคู่และธงชาติไทย เข้าไว้ด้วย ทั้งนี้ ไม่นับรวมว่าอาจมีการตีความกินพื้นที่ผามออีแดงที่มีรูปสลักนูนต่ำและอื่นๆ เข้าไปด้วย
      
       นอกจากนี้ แม้ศาลโลกจะพยายามบอกว่าไม่ได้ตีความเรื่องเขตแดน แต่การให้ใช้เส้นในแผนที่ภาคผนวก 1 (มาตราส่วน 1 ต่อ 200,000) กำหนดขอบเขตล่วงเลยไปไกลกว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะบอกว่าศาลโลกให้ใช้เส้นนี้แบ่งเขตระหว่างไทย-กัมพูชา
      
       คำตัดสินคดีพระวิหาร “เล็ก แคบ จำกัด” แค่ไหน 
       (โดย เว็บไซต์ “ฟิฟทีนมูฟ”)
      
       จากคำตัดสินของศาลโลกเมื่อวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๖ ในคดีที่กัมพูชาขอให้ตีความคำตัดสินเมื่อวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๕๖ ศาลโลกได้มีมติเป็นเอกฉันท์ รวมผู้พิพากษาสมทบ (Judge ad hoc) ชาวฝรั่งเศสที่ไทยแต่งตั้งด้วย มีสาระคัญ ๒ เรื่อง คือ ส่วนแรกศาลคิดว่าศาลมีอำนาจในการตีความ และส่วนที่สอง ตีความว่า คำตัดสินเมื่อ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๐๕ ได้ตัดสินว่ากัมพูชามีอธิปไตยเหนือพื้นที่ทั้งหมดของชะง่อนผาหรือยอดเขา (promontory) พระวิหาร ดังกำหนดไว้ในวรรค ๙๘ ของคำตัดสินปัจจุบัน
      
       คำตัดสินที่ “เป็นคุณแก่ไทย” ตามที่นายวีรชัย พลาศรัย เอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในฐานะหัวหน้าทีมกฎหมายต่อสู้คดีปราสาทพระวิหาร ระบุว่า “เล็ก แคบ จำกัด” นั้นกินพื้นที่แค่ไหน จำเป็นต้องไปดูการบรรยายขอบเขตที่วรรค ๙๘ ซึ่งระบุไว้ดังนี้
      
       98. From the reasoning in the 1962 Judgment, seen in the light of the pleadings in the original proceedings, it appears that the limits of the promontory of Preah Vihear, to the south of the Annex I map line, consist of natural features. To the east, south and south-west, the promontory drops in a steep escarpment to the Cambodian plain. The Parties were in agreement in 1962 that this escarpment, and the land at its foot, were under Cambodian sovereignty in any event. To the west and north-west, the land drops in a slope, less steep than the escarpment but nonetheless pronounced, into the valley which separates Preah Vihear from the neighbouring hill of Phnom Trap, a valley which itself drops away in the south to the Cambodian plain (see paragraph 89 above). For the reasons already given (see paragraphs 92-97 above), the Court considers that Phnom Trap lay outside the disputed area and the 1962 Judgment did not address the question whether it was located in Thai or Cambodian territory. Accordingly, the Court considers that the promontory of Preah Vihear ends at the foot of the hill of Phnom Trap, that is to say: where the ground begins to rise from the valley.
      
       In the north, the limit of the promontory is the Annex I map line, from a point to the north-east of the Temple where that line abuts the escarpment to a point in the north-west where the ground begins to rise from the valley, at the foot of the hill of Phnom Trap.
      
       The Court considers that the second operative paragraph of the 1962 Judgment required Thailand to withdraw from the whole territory of the promontory, thus defined, to Thai territory any Thai personnel stationed on that promontory.
      
       การบรรยายขอบเขตของชะง่อนผาพระวิหารตามวรรค ๙๘ แจกแจงได้ดังนี้
      
       (๑) ทิศตะวันออก ทิศใต้ และทิศตะวันตกเฉียงใต้ ชะง่อนผาชันดิ่งจากขอบผาลงไปยังตีนเขาและพื้นราบของกัมพูชา (ซึ่งขอบผาที่ว่าก็คือเส้นสันปันน้ำที่เป็นเส้นเขตแดนอย่างที่ควรจะเป็น)
      
       (๒) ทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือ พื้นดินลาดต่ำแต่ไม่สูงชันลงไปยังหุบเขา (พลาญอินทรีย์) ที่แยกพระวิหารออกจากภูมะเขือ (Phnom Trap) ซึ่งเป็นเนินเขาใกล้เคียง หุบเขาที่ว่าลาดต่ำไปทางทิศใต้ลงไปยังพื้นราบของกัมพูชา ขอบเขตตามทิศนี้ศาลโลกชี้ว่าชะง่อนผาพระวิหารสิ้นสุดที่ตีนเขาของภูมะเขือ และเจาะจงว่าคือแนวที่พื้นดินเริ่มยกตัวสูงขึ้นจากหุบเขา (ฝั่งภูมะเขือ)
      
       (๓) ทิศเหนือ ขอบเขตของชะง่อนผาคือเส้นในแผนที่ภาคผนวกหนึ่ง (Annex I map line) โดยบรรยายว่าเริ่มต้นจากจุดทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตัวปราสาทคือจุดที่เส้นจรดกับที่ลาดชัน/หน้าผา (escarpment) ไล่แนวไปยังจุดในทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่พื้นดินเริ่มยกตัวจากหุบเขา (พลาญอินทรีย์) ที่ตีนเขาภูมะเขือ
      
       คำบรรยายขอบเขตชะง่อนผาหรือยอดเขาพระวิหาร ศาลโลกได้ใช้แผนที่ภาคผนวก ๑ และเส้นในแผนที่ภาคผนวก ๑ เป็นเส้นแบ่ง ส่วนที่เหลือใช้ลักษณะทางภูมิศาสตร์และระดับสูงต่ำของพื้นที่ ประเด็นที่ต้องพิจารณาหลักคือ เส้นในแผนที่ภาคผนวก ๑ อยู่ตรงไหนของภูมิศาสตร์จริงหรือในแผนที่ปัจจุบัน เป็นที่ทราบว่าแผนที่ดังกล่าวคือแผนที่ต่อท้ายคำฟ้องคดีปราสาทพระวิหารเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๒ มาตราส่วน ๑ ต่อ ๒๐๐,๐๐๐ ระวางดงรัก จัดทำขึ้นตั้งแต่ประมาณ พ.ศ.๒๔๕๐ (ค.ศ. ๑๙๐๗) ที่มีความคลาดเคลื่อนทางภูมิศาสตร์อย่างมาก และไม่สามารถมาวางทาบในแผนที่ปัจจุบันได้ การกำหนดพิกัดให้ใกล้เคียงเป็นเรื่องยาก ภายหลังกัมพูชาได้มีการนำแผนที่ภาคผนวก ๑ มาขยาย เช่น Map sheet 3 attached to annex 49 (มาตราส่วน ๑ ต่อ ๕๐,๐๐๐) หรือในรูปแบบอื่นที่อ้างว่าเป็นส่วนขยายของแผนนี้ เช่น ที่ยื่นต่อคณะกรรมการมรดกโลกและเอกสารตอบโต้คำชี้แจงของฝ่ายไทยที่ส่งไปยังศาลโลก เป็นต้น ไทยก็ได้มีการจัดทำแผนที่ลักษณะคล้ายกัน คือ แผนที่เขาพระวิหาร มาตราส่วน ๑ ต่อ ๑๕,๐๐๐ (ปรากฎในเอกสารที่กัมพูชายื่นขอจดทะเบียนปราสาทพระวิหาร)
      
       จากแผนที่ส่วนขยายของแผนที่ภาคผนวก ๑ เท่าที่รวบรวบได้ พอที่จะกำหนด “เส้นในแผนที่ภาคผนวก ๑” ที่มีความเป็นไปได้ และขอบเขตของพื้นที่ “เล็ก แคบ จำกัด” ของชะง่อนผาหรือยอดเขาพระวิหาร ได้ดังนี้
ภาพแผนที่ทางภูมิศาสตร์แสดงความสูงของพื้นที่แสดงขอบเขตชะง่อนผาพระวิหารตามการตีความของศาลโลก ๑๑ พ.ย. ๕๖
      
ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงขอบเขตชะง่อนผาพระวิหารตามการตีความของศาลโลก เมื่อ ๑๑ พ.ย. ๕๖
       แผนที่ทั้งสองแสดงขอบเขตของชะง่อนผาหรือยอดเขาพระวิหารตามแต่จะเรียก ด้วยเส้นประสีแดงและสุดที่ขอบผาเขาพระวิหารเนื่องจากเป็นเขตของไทยแต่เดิมก่อนการตีความ โดยมีข้อสังเกตเพิ่มเติม
     
       (๑) ศาลโลกให้นับรวมหุบเขาซึ่งคือส่วนที่เป็นพลาญอินทรีย์ เข้าเป็นส่วนเดียวกับชะง่อนผาเขาพระวิหาร (ดูคำอธิบายที่ส่วนแจกแจง ทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือ) บริเวณนี้เป็นจุดสำคัญทางยุทธศาสตร์ที่มีการปะทะเกิดขึ้นหลายครั้ง
     
       (๒) จุดทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ (บริเวณผามออีแดง) ที่อธิบายจุดเริ่มของเส้นในแผนที่ภาคผนวก ๑ มีความเป็นไปได้ ๒ แนวทาง คือ จุดแดงที่อยู่เหนือศูนย์วัฒนธรรมขึ้นไปซึ่งเป็นบริเวณจุดบรรจบที่พบในแผนที่ต่างๆ กับ จุดสีเหลืองอยู่บริเวณขอบผาของศาลาจุดชมวิว ซึ่งสอดคล้องกับการบรรยายของศาลโลก
     
       จากการคำนวณเบื้องต้นขอบเขตของชะง่อนผาพระวิหารมีพื้นที่ใกล้เคียง ๑/๒ ของพื้นที่ ๔.๖ ตร.กม.ที่เขมรรุกล้ำเข้ามา นอกจากนี้มีความชัดเจนว่าการบรรยายขอบเขตกินความไกลเกินกว่าคำว่าชะง่อนผา คือรวมเอา (๑) พื้นที่หุบเขาพลาญอินทรีย์ (๒) เนินที่ตั้งของสถูปคู่และธงชาติไทย เข้าไว้ด้วย ทั้งนี้ ไม่นับรวมว่าอาจมีการตีความกินพื้นที่ผามออีแดงที่มีรูปสลักนูนต่ำและอื่นๆ เข้าไปด้วย
     
       หากจะจำกัดพื้นที่ของชะง่อนผาให้ตรงตามภูมิศาสตร์จริง เส้นแบ่งสำคัญทางทิศเหนือควรเป็นห้วยตานี และใช้ห้วยนี้เป็นแนวเริ่มจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือสิ้นสุดที่หุบซึ่งอยู่ใต้สมบกคะมุม (ทิศเหนือของวัดแก้วฯ)
     
       แม้ศาลโลกจะพยายามบอกว่าไม่ได้ตีความเขตแดน แต่การใช้เส้นในแผนที่ภาคผนวก ๑ กำหนดขอบเขตล่วงเลยไปไกลกว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเอ่ยว่าศาลโลกให้ใช้เส้นนี้แบ่งเขตระหว่างไทย-กัมพูชา คือการชี้เขตแดนโดยนัย ส่วนที่ศาลขอให้ทั้งสองประเทศร่วมกันดูแลมรดกโลกนั้น เห็นว่าศาลโลกทะลึ่งพูดเลยเถิดไปไกลเกินกว่าคำขอของกัมพูชาและเกินขอบเขตหน้าที่ของตัวเอง

วันจันทร์ที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

“ปานเทพ” ยันคำตัดสินศาลโลกไทยเสียดินแดนมากกว่าเดิม หวั่นกัมพูชาชอบธรรมรุกล้ำ




อดีตแกนนำพันธมิตรฯ รุ่น 2 เผยหลังศาลโลกตัดสินคดีพระวิหาร ชี้ไทยเสียดินแดนมากกว่าเดิม ต้องถอยกำลังไปยังใกล้แผนที่ 1 ต่อ 2 แสน ติง “วีระชัย” พูดวกมาที่ภูมะเขือ อ้างเขมรไม่ได้ตามที่ร้องขอทั้งหมด ทั้งที่เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ยังมีปมกัมพูชาสร้างถนนรุกล้ำฝั่งไทยบริเวณบ้านโกมุย หวั่นอ้างความชอบธรรมรุกล้ำมากกว่าเดิม



       
       วันนี้ (11 พ.ย.) เมื่อเวลาประมาณ 17.00 น. นายปานเทพ พัวพงษ์พันธ์ อดีตแกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย รุ่น 2 กล่าวในรายการพิเศษ เกาะติดคำพิพากษาคดีเขาพระวิหาร ทางเอเอสทีวี หลังศาลยุติธรรมระหว่างประเทศอ่านคำพิพากษาการตีความคดีปราสาทพระวิหารเสร็จสิ้นลง โดยกล่าวว่า บทสรุปของคำพิพากษาศาลโลก ศาลมีอำนาจในการรับตีความ เนื่องจากมีข้อพิพาทจริงในเรื่องของการตีความว่าพื้นที่รอบปราสาทพระวิหารอยู่ที่ไหน ประการต่อมา ศาลไม่สามารถจะตีความไปไกลเกินกว่าคำพิพากษาของศาลเดิม อะไรที่เกิดขึ้นหลังจากศาลมีคำพิพากษาแล้วศาลไม่รับรู้ เพราะฉะนั้นให้ยึดเฉพาะการตีความในคดีปราสาทพระวิหารในคดีนี้ ซึ่งศาลก็ระบุชัดเจนว่า พื้นที่ที่ฝ่ายไทยล้อมรั้วปราสาทพระวิหารโดยมติ ครม. นั้น ไม่ได้อยู่ในคำพิพากษาของศาลโลก และต้องถอยไปถึงในบริเวณที่ตำรวจจะถอน หมายถึงกองกำลังอยู่ ดังนั้นจะต้องถอยไปไกลเกินกว่าล้อมรั้วมากกว่านั้นอีก หมายความว่าเสียดินแดนเพิ่มเติมในทางตอนเหนือของปราสาทพระวิหาร ในปี 2505 เราไม่รู้ว่าสถานีตำรวจอยู่ที่ไหน แต่คำพิพากษาระบุว่าอยู่ใกล้แผนที่มาตราส่วน 1 ต่อ 200,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งต้องถอยทหาร ยามรักษาการณ์ ตำรวจออกจากพื้นที่บริเวณใกล้เคียงปราสาทพระวิหาร ไม่มีเสมอทั้งสองฝั่ง ถอยฝ่ายไทยฝ่ายเดียว ถอยมากกว่าเดิมแน่นอนแล้ว
     
       ประการต่อมา ศาลระบุว่าไม่ก้าวล้ำไปถึงภูมะเขือ เพราะไม่ได้อยู่ในกรณีพิพาท ศาลจึงไม่พิพากษาตามที่กัมพูชาร้องขอ ให้เป็นไปตามแผนที่ 1 ต่อ 200,000 ตารางกิโลเมตรในส่วนของกัมพูชา อีกประการหนึ่ง สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือ ศาลโลกกล่าวว่าในกรณีแบบนี้จะต้องให้มีทางขึ้นได้จากฝั่งกัมพูชา ตรงนี้น่าเป็นห่วงที่สุด เส้นเดิมกัมพูชาได้พยายามสร้างถนนและทางขึ้นที่มาจากบ้านโกมุย อ้อมเข้ามา ล้ำเข้ามาเพื่อให้มีทางขึ้น ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วจะต้องมีทางขึ้นให้ได้ด้วย จากฝั่งกัมพูชาจะขึ้นได้จริง จึงให้ฝ่ายไทยถอยออกทั้งหมด หมายถึงว่าประเทศไทยต้องถอยมากกว่าปี 2505 แน่นอนแล้วทั้งอาณาบริเวณ ตนเรียกว่าเป็นการสูญเสียอธิปไตยมากขึ้นกว่าเดิม จากที่เราขึ้นศาลโลกครั้งนี้
     
       ด้าน พล.ร.ท.ประทีป ชื่นอารมณ์ กล่าวว่า ถ้ามองในภาพรวมเราย้อนกลับมาประเด็นที่เราตั้งไว้ว่าศาลน่าจะมีคำพิพากษาออกมา 4 หนทาง คือ ไม่รับพิจารณา หรือรับพิจารณาแต่ออกมาเป็น 3 แนวทาง คือ รับพิจารณาแล้วตีความว่าเส้นเขตแดนจะเป็นไปตามมติ ครม.ของไทย กับตีความแล้วเส้นเขตแดนจะเป็นไปตามแผนที่มาตราส่วน 1 ต่อ 200,000 ตารางกิโลเมตร ที่กัมพูชาต้องการ หรือสาม รับตีความแล้วตีความว่าเส้นเขตแดนเป็นไปตามที่ศาลโลกจะกำหนด ทั้งนี้ ในภาพรวมของคำพิพากษาซึ่งอ่านเสร็จ มองภาพรวมแล้วก็จะเห็นว่า ข้อหนึ่ง รับตีความ ข้อสอง ไม่ใช่ เพราะไม่ได้เป็นไปตามเส้นเขตแดน มติ ครม.ข้อสาม ใช่แล้วอาจจะมากกว่าที่ใช่ คือพื้นที่อาจจะมากกว่าที่เราคาดว่าจะสูญเสีย คือ 4.6 ตารางกิโลเมตร หรืออาจจะมากกว่า 4.6 กิโลเมตร แต่เรายังไม่เห็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ
     
       อีกประการหนึ่ง คือ ไทยจะต้องถอนทหารออกไป เพื่อเปิดเส้นทางให้กัมพูชาสามารถเดินหรือเข้าสู่ตัวปราสาทได้ เพราะฉะนั้นเส้นทางที่ว่านั้นขณะนี้ได้ทำแล้ว ก่อสร้างแล้วตั้งแต่บ้านโกมุย ที่ฝ่ายไทยประท้วงว่าไม่ได้ เป็นการสร้างทางรุกล้ำเขตแดน อธิปไตยของไทย เพราะฉะนั้นแล้วเราก็ไม่ทราบว่าพื้นที่ตรงนี้มันแค่ไหน เพราะเส้นทางเปิดมาแล้ว แล้วทหารไทยจะต้องถอนออกไปจากขอบทางถนนนั้นไปเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆ คือมากกว่าเดิม เพราะว่าพื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตรที่เรากำหนดไว้นั้น ไม่ถึงบ้านโกมุย ซึ่งไทยถือว่าเป็นของเรา ตรงนี้ยังไม่แน่นอนว่าจะมากหรือจะน้อยกว่า 4.6 ตารางกิโลเมตร ขณะเดียวกันที่ภูมะเขือที่ศาลไม่ตัดสิน ขณะนี้บริเวณสันเขาครึ่งหนึ่งทหารกัมพูชาได้ตั้งกองกำลังไว้ แต่เดิมอีกครึ่งหนึ่งไทยไปตั้งกำลังไว้ แต่ปัจจุบันไทยได้ถอนทหารลงมาจากยอดภูมะเขือแล้วทั้งหมด เพราะฉะนั้นคำพิพากษานี้จะทำให้ไทยสามารถเอาทหารขึ้นไปวางได้
     
       นายปานเทพ กล่าวว่า คำตัดสินที่เกิดขึ้นไม่มีอะไรบวก มีแต่เสียเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมในแง่ของคำพิพากษาครั้งนี้ ซึ่งจะต้องคำนวณอีกครั้งหนึ่ง
     
       พล.ร.ท.ประทีป กล่าวว่า ขอตั้งข้อสังเกตอย่างหนึ่ง ว่า การที่ศาลโลกมีคำพิพากษาเมื่อปี 2505 เห็นว่าแผนที่ภาคผนวก 1 เป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาปี 1904 และไทยได้ยอมรับแผนที่มาตราส่วน 1 ต่อ 200,000 ตารางกิโลเมตรแล้ว ดังที่สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จฯ ขึ้นไปบนปราสาทพระวิหาร และมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายฝรั่งเศสต้อนรับ ในฐานะเจ้าของพื้นที่ เป็นมุมมองของศาลชุดปัจจุบันที่เห็นคำพิพากษาศาลโลกปี 2505 เห็นเป็นอย่างนี้ แต่คำพิพากษาของศาลโลกในครั้งนี้เขารับตีความ และเน้นย้ำว่าในบทปฏิบัติการที่ 2 และภาคผนวก 1 ผนวกเข้าด้วยกัน โดยอ้างว่าต้องตีความแผนที่ภาคผนวก 1 ที่เกี่ยวกับบทปฏิบัติการ ซึ่งการที่ไทยถอนทหารและกองกำลังออกจากปราสาทและบริเวณใกล้เคียง จึงตีความว่ากองกำลังทหารของไทยมีอยู่ที่ไหนสัมพันธ์กัน ซึ่งมีหลักฐานว่าที่ตั้งอยู่สถานีตำรวจ ณ ขณะนั้น ซึ่งมากกว่ารั้วที่เคยขีดเอาไว้ และเส้นเขตแดนแผนที่มาตราส่วน 1 ต่อ 200,000 ตารางกิโลเมตร โดยที่ไม่ต้องบอกว่าเป็นเส้นเขตแดน ขณะที่ไทยมีพันธกรณีที่ต้องเปิดทางให้กัมพูชาเข้าถึงตัวปราสาทได้ ก็ใกล้เคียงกับเส้นเขตแดนมาตราส่วน 1 ต่อ 200,000 ตารตางกิโลเมตรแล้ว
     
       ส่วนการให้สัมภาษณ์ของนายวีรชัย พลาศรัย หัวหน้าทีมทนายความสู้คดี นายปานเทพ กล่าวว่า ตนฟังจากคำแปลฝั่งไทยยังไม่เห็นต้นฉบับ อาจมีความคลาดเคลื่อน เพราะเราฟังจากคำแปลที่ถ่ายทอดจากช่อง 11 นายวีรชัย กล่าวว่า ศาลมีอำนาจตัดสินซึ่งเราเห็นตรงกัน ซึ่งรู้ว่าเป็นผลร้ายอย่างไร นายวีรชัย จึงกล่าวว่ากัมพูชาไม่ได้ตามที่ร้องขอทั้งหมด เพื่อจะบอกว่าไม่ใช่ทั้งหมดที่กัมพูชาจะได้ ซึ่งการพูดอย่างนี้ไม่ผิด แต่ลึกๆ ก็คงเสียดินแดนมากกว่าเดิม กัมพูชาได้มากกว่าเดิม แต่นายวีรชัยกลับวกมาที่ภูมะเขือเลย ซึ่งประเด็นนี้เป็นประเด็นที่ละเอียดอ่อน ดังนั้นจึงย้ำไปว่าที่ภูมะเขือกัมพูชาไม่ได้ตามที่ร้องขอ และย้ำว่าพื้นที่เล็กมากๆ ซึ่งอันนี้ตนก็ย้ำว่า ศาลโลกก็พยายามย้ำบ่อยๆ เรื่องของพื้นที่ที่เล็กมากๆ เพียงแต่เราไม่สบายใจในสองประเด็น คือ เล็กมากๆ ที่ศาลโลกพูดถึงมันเป็นความที่พื้นที่เล็กมากๆ เหมือนที่ไทยคิดหรือเปล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งมี 2 ประโยคสำคัญก็คือ เราถอยไปมากกว่าเดิม แต่พื้นที่ที่สองที่เรากังวลกว่าก็คือ การที่บอกว่าจะต้องมีทางขึ้นได้ทั้งสองฝั่งจะต้องไปคุยกัน อันนี้ก็จริง เพียงแต่ว่าการที่ปล่อยให้มีพื้นที่กัมพูชาเข้าได้ มันจะแปลความหมายอะไรได้ ในเมื่อเราประท้วงมาโดยตลอดว่าถนนที่ทำทางเข้านั้นเป็นพื้นที่เพียงใดของฝั่งไทย ตนก็ไม่คิดว่าจะเป็นข่าวดีสำหรับฝั่งเมืองไทย
     
       “ผมยังเห็นว่าคุณสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล รมว.ต่างประเทศ ไม่ควรใช้คำว่าเป็นที่น่าพอใจ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่น่าพอใจอย่างยิ่ง สำหรับคนไทยทั้งหมด และควรจะประกาศว่าศาลโลกเราไม่ควรจะยอมรับอำนาจ เพราะเราเสียมากขึ้นกว่าเดิม ไม่ได้ได้มากขึ้นกว่าเดิม วิธีการนำเสนอที่อยู่ในเวลาตอนนี้คือ ฝ่ายไทยต้องถอยมากกว่าเดิม และถ้าอยู่ระหว่างการเจรจาทั้งสองฝั่ง ฝั่งกัมพูชาย่อมมีความชอบธรรม ที่จะรุกไปมากกว่าเดิม โดยอาศัยจากการตีความครั้งนี้ได้” นายปานเทพ กล่าว